D’oibrigh sé go maith i mo chaidreamh nuair a stopamar ag cur “críoch” mar sprioc agus rinneamar spás do rudaí beaga—cuddles fada, pógadh gan deifir, agus suathaireacht éadrom mar thús, fiú mura dtéann sé níos faide. Chabhraigh comhrá gearr, díreach taobh amuigh den leaba (“cad a mhothaíonn go maith duit anois, agus cad nach bhfuil tú suas dó?”) le brú a bhaint agus le muinín a choinneáil. Uaireanta cabhraíonn athrú ama freisin—maidin nó tráthnóna níos luaithe—agus beagán bealaithe má tá triomacht nó íogaireacht i gceist. An mbraitheann tú gur strus/tuirse atá ag cur isteach ort níos mó, nó go bhfuil sé níos fisiciúla le déanaí?